Η περίοδος που προηγείται της απώλειας είναι ίσως η πιο επώδυνη δοκιμασία, καθώς η καρδιά παλεύει με την αποδοχή. Η αναμονή, όσο δύσκολη κι αν είναι, αποτελεί τον χρόνο που σας δίνεται για να προσφέρετε τη μέγιστη γαλήνη στον άνθρωπό σας. Η έγκαιρη ενημέρωση για τις διαδικασίες δεν είναι βιασύνη, αλλά μια πράξη ευθύνης και αγάπης. Σας επιτρέπει να απομακρύνετε το άγχος των πρακτικών εκκρεμοτήτων, ώστε την κρίσιμη στιγμή να παραμείνετε απερίσπαστοι και ψύχραιμοι δίπλα στον δικό σας άνθρωπο, προσφέροντάς του την παρουσία που έχει ανάγκη.

Μόλις συμβεί η απώλεια, το μυαλό συχνά “παγώνει”. Αυτό το συναισθηματικό μούδιασμα είναι ένας φυσικός προστατευτικός μηχανισμός. Μην πιέζετε τον εαυτό σας να “συνέλθει” αμέσως. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε σύγχυση ή μια αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι πραγματικό. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας να επεξεργαστεί τη στιγμή χωρίς ενοχές.

Η ψυχολογία διδάσκει ότι η τελετή αποχαιρετισμού και το μνημόσυνο είναι θεραπευτικά εργαλεία. Βοηθούν τον εγκέφαλο να “οπτικοποιήσει” το τέλος, κάτι που είναι απαραίτητο για να ξεκινήσει η διαδικασία της επούλωσης. Η τελετή δίνει την ευκαιρία για την εξωτερίκευση του θρήνου μέσα σε ένα περιβάλλον σεβασμού και κοινής υποστήριξης.

Το πένθος είναι μια ευκαιρία να ολοκληρώσετε τη σχέση σας με τον θανόντα σε πνευματικό επίπεδο. Η συγγραφή ενός γράμματος, η προσευχή ή η συνέχιση ενός έργου που εκείνος αγαπούσε, μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρα συμφιλίωσης με το παρελθόν και να προσφέρουν την πολυπόθητη γαλήνη.

Είναι δείγμα εσωτερικής δύναμης να αναγνωρίσετε πότε το βάρος ξεπερνά τις αντοχές σας. Αν μετά από αρκετούς μήνες νιώθετε πλήρη αδυναμία να λειτουργήσετε στην καθημερινότητα, η απεύθυνση σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να σας προσφέρει τα εφόδια για να βρείτε ξανά το φως.